CARLOS DEZA FONTÁN, EL POETA DE LALÍN

 

Carlos Deza Fontán es un poeta galego cuya lectura me ha gustado desde que Juan y Merce tenían aquel estanco- librería en el Marín de los ochenta. Según entrabas, a mano derecha, había unos anaqueles con libros en los que yo me quedaba mientras que abuelo Luis compraba su paquete de BN y La Voz de Galicia. En esos anaqueles, conocí a Ramón Cabanillas, a Neira Vilas, a Curros Enríquez y, sin querer aburriros, también me compró mi abuelo algunos libros del gran Otero Pedrayo. Entre aquellos libros, recuerdo hoy una antología de un poeta popular, nacido en las tierras hermosas de Lalín, que se llamaba Carlos Deza Fontán. Poeta popular, lleno de musicalidad, Deza me hizo pasar muy buenas tardes en Lapamán. Os dejo un poema suyo que, de seguro, os va a encantar. Leedlo dejándoos arrastrar por su ritmo y, a diferencia de la novia castellana de la que habla el poeta, acabaréis abalando. Os lo juro.

A NOIVA CASTELÁ

 

Teño una noiva que veu de Castela,

teño miña noiva que é castelá,

teño unha noiva que pensa que os niños

son os cativos que queren xogar.

 

Non sabe de rulas, non sabe de xoubas,

non entende de dornas, xamais viu o mar.

Non baila a muiñeira, nin toca o pandeiro

e pensa que o polvo o ten que limpar.

 

Non sabe galego, nin canta  cantigas,

nin canta foliadas que é ledo cantar;

non sabe de luares, nin fai o magosto

nin sabe do vento co seu doce cantar.

 

De ferro parecen as súas duras palabras;

non canta como nós si me ven a falar;

é lanzal a rapaza e de ollos verdiños,

mais xamais nas festas viuna abalar.

 

Se un día con ela, con ela me caso

¡ay, niña rula, cómo imos disfrutar

pois ten “calidades” que debo decilas,

pois ten “calidades” que vos debo contar.

 

E son que no inverno, no tempo da lume,

xa non me sinto a beira do lar

que prefiro as suas mans apretadas nas miñas

que prefiro, sin duda, o seu corpo lanzal.

 

¡Qué me dá que non saiba de rulas,

qué me dá que non saiba cantar,

qué me dá que non abale a muiñeira

se xunto dela  síntome queimar!

 

Teño unha noiva que veu de Castela,

teño unha noiva que é castelá,

teño unha noiva que moito a quero

coa que cedo, cediño, me queiro casar.