Carlos
Deza Fontán es un poeta galego cuya lectura me ha gustado desde que Juan
y Merce tenían aquel estanco- librería en el Marín de los ochenta. Según
entrabas, a mano derecha, había unos anaqueles con libros en los que yo me
quedaba mientras que abuelo Luis compraba su paquete de BN y La Voz de Galicia.
En esos anaqueles, conocí a Ramón Cabanillas, a Neira Vilas, a Curros Enríquez
y, sin querer aburriros, también me compró mi abuelo algunos libros del gran
Otero Pedrayo. Entre aquellos libros, recuerdo hoy una antología de un poeta
popular, nacido en las tierras hermosas de Lalín, que se llamaba Carlos Deza
Fontán. Poeta popular, lleno de musicalidad, Deza me hizo pasar muy buenas
tardes en Lapamán. Os dejo un poema suyo que, de seguro, os va a encantar. Leedlo
dejándoos arrastrar por su ritmo y, a diferencia de la novia castellana de la
que habla el poeta, acabaréis abalando. Os lo juro.
A NOIVA CASTELÁ
Teño una noiva que veu de Castela,
teño miña noiva que é castelá,
teño unha noiva que pensa que os niños
son os cativos que queren xogar.
Non sabe de rulas, non sabe de xoubas,
non entende de dornas, xamais viu o mar.
Non baila a muiñeira, nin toca o
pandeiro
e pensa que o polvo o ten que limpar.
Non sabe galego, nin canta cantigas,
nin canta foliadas que é ledo cantar;
non sabe de luares, nin fai o magosto
nin sabe do vento co seu doce cantar.
De ferro parecen as súas duras palabras;
non canta como nós si me ven a falar;
é lanzal a rapaza e de ollos verdiños,
mais xamais nas festas viuna abalar.
Se un día con ela, con ela me caso
¡ay, niña rula, cómo imos disfrutar
pois ten “calidades” que debo decilas,
pois ten “calidades” que vos debo
contar.
E son que no inverno, no tempo da lume,
xa non me sinto a beira do lar
que prefiro as suas mans apretadas nas
miñas
que prefiro, sin duda, o seu corpo
lanzal.
¡Qué me dá que non saiba de rulas,
qué me dá que non saiba cantar,
qué me dá que non abale a muiñeira
se xunto dela síntome queimar!
Teño unha noiva que veu de Castela,
teño unha noiva que é castelá,
teño unha noiva que moito a quero
coa que cedo, cediño, me queiro casar.








